Ραγκουτσάρια

Από το ημερολόγιο της βιβλιοθήκης

Κείμενο που ακούγονταν από τα μεγάφωνα στα Ραγκουτσάρια 2006
(=το καστοριανό καρναβάλι 6,7 και 8 Ιανουαρίου)
όπου τα παιδιά ως μάγοι/μάγισσες στα σκουπόξυλα είχαν εξώφυλλα βιβλίων ως προτάσεις στην πόλη…
Και με τόσα …μαγικά πήραμε το πρώτο βραβείο…

1ο Γυμνάσιο Καστοριάς :

«Μάγοι και Μάγισσες = Συγγραφείς που μας μάγεψαν και όχι μόνο...»

Από το 1914, πλάι στην Παναγία την Καστριώτισσα ή Κουμπελίδικη, την Προστάτιδά μας…
Και τα χρόνια περνούσαν…
Και μια μέρα…μέρα Νοεμβρίου του 2001, με ήλιο λαμπρό, μας ήρθε η Σταχτοπούτα της Εκπαίδευσης (= η Σοφία Μαντουβάλου, συγγραφέας που γράφει για παιδιά και για ανήλικους ενήλικες…)
Και μας μάγεψε…
«Της χαρίσαμε τις καρδούλες» μας και μας χάρισε τη δική της…
Και μας είπε : «σ’ αγαπάω, σ’ αγαπώ…» με αγάπη πολυτονική…
Και καθώς περνούσαν τα χρόνια,
πολλοί Μάγοι και Μάγισσες-Συγγραφείς μας μάγεψαν :
Βούλα Μάστορη, Ζωρζ Σαρή, Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου, Κοντολέων, Βερν, Λουντέμης, Γρηγοριάδου-Σουρέλη, Κρόνιν, Άντερσεν, Μπουλώτης, Π. Δέλτα, Β.Π.Καραγιάννης και άλλοι πολλοί, που θα τους βρείτε στη βιβλιοθήκη μας.
Και πριν δύο μήνες… Δυο Μάγοι, μα τι Μάγοι !
Μάγοι-συγγραφείς-δημοσιογράφοι-αγωνιστές…
Ο Δημήτρης Παπαχρήστος και ο Γιώργος Σταματόπουλος
Μας πήραν το νου !! Και προσπαθούμε να τον βρούμε, πού αλλού ;
Στη σχολική μας βιβλιοθήκη και στα βιβλία τους : «ο ήλιος του Μουσείου», «η φωνή», «Ζούσε τη ζωή του σαν να τη θυμόταν»
«Έρωτας, ανθρώπου μύησις»…και όχι μόνο…
Με τόσους Μάγους-Μάγισσες-συγγραφείς, λοιπόν,
Ο χώρος μας είναι μαγεμένος!!
Δεν μπορεί να πλησιάσει κανένας απ’ αυτούς που σκέφτονται
κάτι όχι καλό για μας και το χώρο μας…
Κι ας είναι Νομάρχης, κι ας είναι Δήμαρχος,
κι ας είναι Υπουργός Παιδείας…
Ο χώρος είναι ΆΒΑΤΟ!
Μας προστατεύουν όλοι αυτοί οι Μάγοι-Μάγισσες-Συγγραφείς
Με αρχηγό την Παναγία την Καστριώτισσα ή Κουμπελίδικη…

Η Παναγία η Κουμπελίδικη ή Καστριώτισσα
(φαίνεται από πίσω μέρος του 1ου Γυμνασίου)


(Το 1914 είναι η χρονολογία ίδρυσης του Γυμνασίου δίπλα στην Παναγία την Καστριώτισσα ή Κουμπελίδικη (κουμπές= ο τρούλος. Ήταν η μόνη βυζαντινή εκκλησία που είχε τρούλο)
Λέγαμε ότι ο χώρος είναι άβατο, γιατί μας απειλούσαν με μεταφορά του γυμνασίου, για να μετατραπεί ο χώρος σε Πανεπιστήμιο...Τελικά το Σεπτέμβριο 2009 μεταφέρθηκε το σχολείο αλλού, για να ετοιμάσουν το χώρο για Πανεπιστήμιο. Η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε μετά ένα χρόνο! Τώρα Ιαν 2ο11, Πανεπιστήμιο δεν έγινε, οι χώροι του πρώην Γυμνασίου ...χάσκουν...

και τα παιδιά είναι στριμωγμένα σε έναν ακατάλληλο χώρο! Ας φωνάξαμε! )

Ο Δημήτρης Παπαχρήστος και ο Γιώργος Σταματόπουλος στο σχολείο μας, ως συγγραφείς-δημοσιογράφοι-αγωνιστές

Από την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε, 8 Νοεμβρίου 2005 το απόγευμα, στο χώρο της βιβλιοθήκης, όπου παρουσιάσαμε τους καλεσμένους μας στους γονείς των μαθητών και σε συναδέλφους άλλων σχολείων.

Το Νοέμβριο του 2005, με τη στήριξη του Ε.ΚΕ.ΒΙ (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, "Συγγραφείς και εικονογράφοι στα σχολεία") φιλοξενήσαμε στη βιβλιοθήκη
το Δημήτρη Παπαχρήστο και το Γιώργο Σταματόπουλο,
για να συμβάλουν στο έργο μας ως συγγραφείς-δημοσιογράφοι-αγωνιστές...

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στη σχολική και σε τοπική εφημερίδα
Γράφουν: Παρασκευή Τσακνάκη , τάξη Γ΄
Μαρία Τσιγάνη , τάξη Γ΄
Ιωάννα Λουλάκη, φιλόλογος, υπεύθυνη της σχολικής βιβλιοθήκης

Ο Δημήτρης Παπαχρήστος και ο Γιώργος Σταματόπουλος
στο σχολείο μας, ως συγγραφείς-δημοσιογράφοι-αγωνιστές…

Στη σχολική μας βιβλιοθήκη φιλοξενήσαμε, αρχές Νοεμβρίου, δύο πολύ αξιόλογους ανθρώπους : Το Δημήτρη Παπαχρήστο και το Γιώργο Σταματόπουλο. Και πιο συγκεκριμένα, τους είχαμε στο σχολείο μας στις 9 Νοεμβρίου, δηλαδή για μια μέρα, όμως όχι μόνο για μια μέρα…
Τι εννοούμε ; Ακούστε :
Δυο βδομάδες πριν έλθουν εμείς τους…είχαμε κάθε μέρα στη βιβλιοθήκη μας! Την πρώτη εβδομάδα, το κάθε τμήμα του σχολείου μας πέρασε μία διδακτική ώρα εκεί μέσα, ανάμεσα στα βιβλία και όχι μόνο… Στα τραπέζια της βιβλιοθήκης υπήρχε υλικό που είχε σχέση με το Δημήτρη Παπαχρήστο και το Γιώργο Σταματόπουλο : βιβλία τους ( «Ζούσε τη ζωή του σαν να τη θυμόταν», «Ο άλλος Κεμάλ», «Ο ήλιος του Μουσείου», «Έξοδος Ονείρου» του κ. Δημήτρη και «Αμμουδιές στην απρόσιτη διαφάνεια», «Έρωτας, ανθρώπου μύησις», «Η φωνή» του κ. Γιώργου), αλλά και κείμενά τους από εφημερίδες όπου γράφουν. Ακόμα υπήρχαν φωτογραφίες τους από τη ζωή τους, κυρίως του κ. Παπαχρήστου. Εκείνη την ώρα λοιπόν ενημερωθήκαμε – πρωτογνωρίσαμε τους καλεσμένους μας βλέποντας όλα αυτά και συζητώντας με την κ. Ιωάννα που είναι υπεύθυνη της σχολικής βιβλιοθήκης. Διαπιστώσαμε ότι τον κ. Παπαχρήστο τον είχαμε ακούσει σε κάποιες σχολικές γιορτές για το Πολυτεχνείο. Ήταν μια από τις φωνές του ραδιοφωνικού σταθμού, που είχαν στήσει οι φοιτητές μέσα στο Πολυτεχνείο «Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο» «είμαστε άοπλοι» «αδέλφια μας στρατιώτες» «πώς είναι δυνατόν…» και λέει ο Δημήτρης , μαζί με άλλους φοιτητές, ξεκινώντας πρώτος, τον Εθνικό Ύμνο.
Διαβάσαμε και κάποια αποσπάσματα από τα έργα τους.
Και, μια βδομάδα πριν έρθουν, ξαναπήγαμε στη βιβλιοθήκη για μία ώρα πάλι για να απαντήσουμε σε ερωτηματολόγιο με θέμα « Η ενημέρωσή μου». Εμείς πήραμε τις απαντήσεις του κάθε τμήματος και, αφού τις επεξεργαστήκαμε, οδηγηθήκαμε στα αποτελέσματα τα οποία και σας παρουσιάζουμε παρακάτω.
Και ήρθε η μέρα, Τετάρτη 9 Νοεμβρίου, που θα τους είχαμε κοντά μας ολοζώντανους. Και πάλι στη σχολική βιβλιοθήκη, για μια ώρα η κάθε τάξη, συζητήσαμε με τους συγγραφείς μας.
Ο κ. Σταματόπουλος, ως δημοσιογράφος, αφού μελέτησε την έρευνα : «Η ενημέρωσή μου», μας μίλησε και μας άρεσαν πάρα πολύ όσα μας είπε. Ο κ. Παπαχρήστος μας μίλησε για το Πολυτεχνείο. Και ήρθε η σειρά μας. Αρχίσαμε να ρωτάμε πολλά πράγματα και οι καλεσμένοι μας μας απαντούσαν. Περάσαμε πολύ ωραία. Ευχαριστηθήκαμε και μας φάνηκε ότι κι αυτοί ικανοποιήθηκαν από μας. Δε χορταίναμε να μιλάμε μαζί τους. Δε μας έφτασε με τίποτα. Χτύπησε το κουδούνι κι εμείς δεν ξεκολλούσαμε. (ενώ όταν είμαστε στο μάθημα, δεν κρατιόμαστε…) Τους ζητήσαμε να μας έρθουν πάλι. Και τώρα, ενώ μπήκε ο Δεκέμβριος, στα διαλείμματα και στα κενά μας, πηγαίνουμε στη βιβλιοθήκη και γράφουμε τις εντυπώσεις μας. Άλλα παιδιά γράφουν λόγια και άλλα ζωγραφίζουν… Και η κ. Ιωάννα τούς τα στέλνει με φαξ στη Αθήνα. Στον κ. Παπαχρήστο στην Τράπεζα, όπου εργάζεται, και στον κ. Σταματόπουλο στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, όπου θα γράψει είπε για μας, ενώ ο κ. Παπαχρήστος θα μιλήσει στην εκπομπή του στην Ελληνική Ραδιοφωνία. Κι εμείς χαιρόμαστε που θα μας ακούσει…το Πανελλήνιο ! Όταν θα πάμε στην Αθήνα, στη Βουλή, θα πάμε να τους δούμε στο ραδιόφωνο και στην εφημερίδα. Θα τους πάμε και την «Κουμπελί Τύπο»

Έρευνα-ερωτηματολόγιο : « Η ενημέρωσή μου…»
Στο σχολείο μας έγινε μία έρευνα σχετική με τον τρόπο ενημέρωσης των μαθητών. Θέλαμε να ξέρουμε τι γίνεται σχετικά με αυτό το θέμα, για να το συζητήσουμε με τους συγγραφείς μας, αφού είναι και δημοσιογράφοι.
Στο ερωτηματολόγιο απάντησαν και οι μαθητές των Γυμνασίων Μανιάκων , Νεστορίου και Γάβρου (αφού και οι μαθητές αυτοί …είχαν την τύχη να μιλήσουν με τους καλεσμένους μας…)
Νοέμβριος 2005
ΣΧΟΛΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ 1ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ

1) Παρακολουθώ ειδήσεις και ενημερώνομαι :

Από το ραδιόφωνο
Από την τηλεόραση
Από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση
Από τις εφημερίδες
Από τα περιοδικά
Από τους γονείς μου
Από τους φίλους μου
Δεν μ’ ενδιαφέρουν οι ειδήσεις

(εφόσον ενημερώνεσαι από ραδιόφωνο ή τηλεόραση)
2) Για την ενημέρωσή μου ακούω/παρακολουθώ

Τοπικό ραδιόφωνο
Τοπική τηλεόραση
Ρ/σταθμούς με πανελλήνια εμβέλεια
Τηλεοπτικά κανάλια με πανελλήνια εμβέλεια
Ξένο ραδιόφωνο και ξένη τηλεόραση

3) Στη διάρκεια της ημέρας ακούω ειδήσεις :

Μια φορά τουλάχιστον
Περισσότερες από δύο φορές
Πότε-πότε
Καμία φορά

4) Στο σπίτι μου αγοράζονται εφημερίδες :

Κάθε μέρα
Κυριακάτικες
Συχνά
Σπάνια
Ποτέ

5) Από τις ειδήσεις με ενδιαφέρουν :

Οι αθλητικές
Οι πολιτικές
Οι οικονομικές
Οι καλλιτεχνικές
Οι περιβαλλοντικές
Οι τοπικές
Οι παγκόσμιες

(το ερωτηματολόγιο διαμορφώσαμε σε συνεργασία με τον διευθυντή του σχολείου, κ. Χάρη Μακρή, φιλόλογο και σύμβουλο φιλολόγων στη συνέχεια)

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΔΕΙΞΑΝ:

Οι περισσότεροι μαθητές ενημερώνονται από την τηλεόραση και όχι από το ραδιόφωνο και τις εφημερίδες

Το 100% των μαθητών του Γυμνασίου Γαύρου
Το 80% των μαθητών του Γυμνασίου Νεστορίου
Το 70% των μαθητών του Πρώτου Γυμνασίου
Το 60% των μαθητών του Γυμνασίου Μανιάκων

Ενημερώνονται από τηλεοπτικά καναλια με πανελλήνια εμβέλεια:

Το 80% των μαθητών του Γυμνασίου Νεστορίου
Το 70% των μαθητών του Γυμνασίου Γαύρου
Το 67% των μαθητών του Πρώτου Γυμνασίου
Το 55% των μαθητών του Γυμνασίου Μανιάκων

Ακούν ειδήσεις στη διάρκεια της μέρας:

Α) μια φορά τουλάχιστον
Το 50% των μαθητών του Γυμνασίου Νεστορίου
Το 40% των μαθητών του Γυμνασίου Γαύρου
Το 35% των μαθητών του Πρώτου Γυμνασίου
Το 25% των μαθητών του Γυμνασίου Μανιάκων

Β) Πότε-πότε

Το 30% των μαθητών του Γυμνασίου Νεστορίου
Το 35% των μαθητών του Πρώτου Γυμνασίου
Το 50% των μαθητών του Γυμνασίου Γαύρου
Το 55% των μαθητών του Γυμνασίου Μανιάκων

Αγοράζουν κυριακάτικες εφημερίδες (ελάχιστοι κάθε μέρα) :

Το 40% των μαθητών του Γυμνασίου Νεστορίου
Το 35% των μαθητών του Γυμνασίου Γαύρου
Το 20% των μαθητών του Γυμνασίου Μανιάκων
Το 10% των μαθητών του Πρώτου Γυμνασίου

Ενδιαφέρονται περισσότερο για τις αθλητικές και καλλιτεχνικές ειδήσεις (και πολύ λίγο για τα πολιτικά, οικονομικά, περιβαλλοντικά, τοπικά, παγκόσμια) :

Το 45% των μαθητών του Γυμνασίου Μανιάκων
Το 55% των μαθητών του Πρώτου Γυμνασίου

Το 60% των μαθητών του Γυμνασίου Νεστορίου
Το 80% των μαθητών του Γυμνασίου Γαύρου

Γράφει η Τσιγάνη Μαρία
H ΑΤΥΧΗ
Φαντάζεστε τώρα εμένα που, ενώ έζησα το κλίμα της ετοιμασίας-αναμονής, εκείνη τη μέρα του ερχομού τους βρήκα να αρρωστήσω! Λες και δεν υπήρχαν άλλες μέρες για πυρετούς (να χάσω και κανένα …βαρετό μάθημα.) Οι άλλοι να ζουν ανεπανάληπτες στιγμές και γω να καίγομαι στον πυρετό! Ε, δε συμφωνείτε ότι ήμουν η …μεγάλη άτυχη;

Αισθάνθηκα και αισθάνομαι πολύ μειονεκτικά γι’ αυτό, μα πιο πολύ αισθάνομαι άτυχη μέχρι και σήμερα, περίπου ένα μήνα μετά την επίσκεψή τους. Ο λόγος αυτών των συναισθημάτων είναι αποτέλεσμα των όσων μου μετέφεραν οι συμμαθητές μου με τον προφορικό λόγο και πρέπει να πω πως αυτό με άγγιξε ιδιαίτερα, με έκανε να αισθάνομαι ακόμα πιο περίεργη και μου δυνάμωσαν την επιθυμία να τους δω από κοντά και να τους ακούσω. Έτσι θα προσπαθήσω να εκμεταλλευτώ κάθε ευκαιρία (κάτι για ερχομό τους σε σχολείο της Πτολεμαϊδας πήρε το αυτί μου…) για να το καταφέρω αυτό.
Και αυτό πρέπει να κάνετε όλοι οι άτυχοι
Να μην παρατάτε τον αγώνα !!!
Εξάλλου ο κ. Δημήτρης Παπαχρήστος επαναλαμβάνει στην εκπομπή του, σχεδόν κάθε Σάββατο :
«Καλύτερα να αγωνίζεται κανείς μάταια, παρά να ζει μάταια»

Το Φεβρουάριο 2006, κάναμε ραδιοφωνική εκπομπή στο ράδιο Καστοριά, 

όπου παρουσιάσαμε τους καλεσμένους μας, εδώ ακούμε απόσπασμα.

Ηλίας Κατσούλης ...ραδιοφωνική εκπομπή

Η σχολική βιβλιοθήκη του 1ου Γυμνασίου Καστοριάς
σε συνεργασία με τη Δημοτική βιβλιοθήκη Καστοριάς

Κυριακή 10 Μαϊου 2009, 8 το βράδυ, στο ΤΕΙ Καστοριάς

"Αφιέρωμα στον Ηλία Κατσούλη"

Θα μιλήσουν για το στιχουργό αλλά και το ραδιόφωνο:
οι δημοσιογράφοι-ραδιοφωνικοί παραγωγοί
Νίκος Μπουρσινός και Δημήτρης Παπαχρήστος ,
ο τραγουδιστής-μουσικός Νίκος Ανδρουλάκης και
η φιλόλογος Ιωάννα Λουλάκη.

Θα τραγουδήσουν Ηλία Κατσούλη οι: Νίκος Ανδρουλάκης,
Αλέξανδρος Γούδας, Αχιλλέας Μάλκος, Νίκος Κύρου,
Κώστας Παντάδης, Έφη Λάτσκου.
Ηχοληψία: ο μουσικός Ντίνος Ταμβάκης

Και όλα αυτά σε μορφή ραδιοφωνικής εκπομπής:
"ακούτε το κουμπελί-ράδιο της σχολικής βιβλιοθήκης
του 1ου Γυμνασίου Καστοριάς"...

Στο χώρο της εκδήλωσης θα υπάρχει έκθεση εργασιών των μαθητών σχετικά
με το Καλαντάρι, έκθεση βιβλίων και περιοδικών σχετικών με τον Ηλία Κατσούλη και
έκθεση CD με τραγούδια σε στίχους Ηλία Κατσούλη.

Και τη Δευτέρα το πρωί οι παραπάνω θα πάνε στα σχολεία :
1ο Γυμνάσιο Καστοριάς και Γυμνάσιο Μανιάκων
Όπου οι μαθητές ασχολήθηκαν κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς με
το Καλαντάρι, σε στίχους Ηλία Κατσούλη και μουσική Παντελή Θαλασσινού.
Θα μιλήσουν με τα παιδιά για τον Ηλία Κατσούλη, αλλά και για το
ραδιόφωνο και τη μουσική.
(Η σχολική βιβλιοθήκη του 1ου Γυμνασίου Καστοριάς έχει κάνει
ραδιοφωνικές εκπομπές σε τοπικό ραδιόφωνο (και όχι μόνο) με θέμα :
<<η λογοτεχνία στο ραδιόφωνο>>)

Τα φτερά σας και ελάτε...

Ηλίας Κατσούλης

Το Καλαντάρι, Ηλίας Κατσούλης-Παντελής Θαλασσινός

Στο Γυμνάσιο Μανιάκων (οι Μανιάκοι) Καστοριάς, σήμερα,

η σχολική βιβλιοθήκη του 1ου Γυμνασίου Καστοριάς παρουσίασε

"Το Καλαντάρι" (βλεπ. σχετ.ανάρτηση στο filanagnosias.blogspot.com)

Τα παιδιά, κρατώντας στα χέρια τους φωτοτυπία με τα 12 τραγούδια για τους μήνες του χρόνου, σε στίχους του Ηλία Κατσούλη και μουσική του Παντελή Θαλασσινού, είδαν (από DVD) στο στούντιο, τον Παντελή Θαλασσινό να ετοιμάζει με τους συνεργάτες του και το στιχουργό-ποιητή, "το Καλαντάρι". Ακόμα είδαν και το 7λεπτο αφιέρωμα του Λευτέρη Παπαδόπουλου, το 2005, στην εκπομπή του "Μακρινές φιλίες" (ΕΡΤ3), το οποίο προμηθευτήκαμε από την ΕΡΤ πέρυσι, οπως αποκτήσαμε και την 45λεπτη εκπομπή "η άλλη μεριά του φεγγαριού" (ΕΤ1)και πάλι του Λευτέρη Παπαδόπουλου...

Στο διάλειμμα τα παιδιά ξεφύλλισαν το βιβλίο με τους στίχους του Ηλία Κατσούλη, το βιβλίο εκδόσεων Ιανού "το Καλαντάρι" με ανθολόγηση (από τον Κατσούλη) κειμένων για κάθε μήνα, μουσικά περιοδικά (Δίφωνο και Μετρονόμος), όπου έγραφε ο Κατσούλης, αλλά και περιοδικά με αφιέρωμα στον στιχουργό. Επίσης είδαν και διάφορα CD με τραγούδια που τραγουδούν ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο Μανώλης Λιδάκης, η Αργυρώ Καπαρού, η Δέσποινα Ολυμπίου, η Χάρις Αλεξίου, ο Γιώργος Νταλάρας κ.ά. Όμως τα πιο πολλά τα τραγουδάει ο Παντελής Θαλασσινός, "το άλλο του μισό" όπως δηλώνει στο Καλαντάρι ο Ηλίας...

Η σχολική βιβλιοθήκη του 1ου Γυμνασίου Καστοριάς είχε καλεσμένο τον Ηλία Κατσούλη κατά το προηγούμενο σχολ. έτος, και η εκδήλωση θα γινόταν το Μάιο του 2008. Όμως ο στιχουργός-ποιητής ...έφυγε. Καλέσαμε τον Παντελή Θαλασσινό για να αναπληρώσει το ...κενό. Τον περιμένουμε στις 10 και 11 Μαϊου. Στις 10 Μαϊου θα γίνει εκδήλωση-αφιέρωμα στον Ηλία Κατσούλη για το σύνολο του έργου του, για το κοινό της Καστοριάς (σε λίγες μέρες θα αναρτηθεί η σχετική πρόσκληση). Στις 11 Μαϊου θα γίνει η εκδήλωση στο 1ο Γυμνάσιο, αλλά και στο Γυμνάσιο Μανιάκων (κυρίως με "το Καλαντάρι")

Η αλήθεια για τις Σχολικές Βιβλιοθήκες

Φεβρουάριος 2009

Είμαστε εκπαιδευτικοί-υπεύθυνοι των σχολικών βιβλιοθηκών που δημιουργήθηκαν την περίοδο 1999-2000 με το επιχειρησιακό πρόγραμμα ΕΠΕΑΕΚ του Β΄ Κοινοτικού Πλαισίου στήριξης σε 499 σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Στην υπουργική απόφαση που καθορίζει το πλαίσιο λειτουργίας των σχολικών βιβλιοθηκών αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι «καθώς η εκπαιδευτική αποστολή του σχολείου επιβάλλει την απρόσκοπτη και ελεύθερη αναζήτηση της γνώσης από τον μαθητή, η σχολική βιβλιοθήκη αποτελεί μέσο και ακρογωνιαίο λίθο αυτής της διαδικασίας». Τονίζεται επίσης ότι η βιβλιοθήκη «αποτελεί κεντρικό εκπαιδευτικό τμήμα του σχολείου».
Αυτά στη θεωρία, γιατί στην πράξη η Πολιτεία, όλα αυτά τα χρόνια, έκανε ελάχιστα πράγματα για να υποστηρίξει αυτές τις διακηρύξεις.
Δεν δόθηκε ποτέ από το ΥΠΕΠΘ η ετήσια επιχορήγηση που αναφέρεται ρητά στο πλαίσιο λειτουργίας. Συνεπώς δεν διατίθενται χρήματα για την αγορά νέου υλικού (βιβλία, περιοδικά, CD, DVD, εκπαιδευτικό λογισμικό), ούτε για την ανανέωση του τεχνολογικού εξοπλισμού, ενώ δεν υπάρχει ουσιαστική τεχνική υποστήριξη. Οι όποιες αγορές και αναβαθμίσεις γίνονται, κατόπιν αιτημάτων μας, από το περίσσευμα των σχολικών επιτροπών ή με δωρεές από συλλόγους γονέων και κηδεμόνων, ιδρύματα, τράπεζες και κοινωφελείς οργανισμούς.
Δεν υπήρξε ποτέ συστηματική ενημέρωση των εκπαιδευτικών για τον ρόλο και τον τρόπο χρήσης της σχολικής βιβλιοθήκης, ώστε να αλλάξουν τον δασκαλοκεντρικό τρόπο διδασκαλίας και να προσανατολιστούν σε σύγχρονες μεθόδους.
Τα αναλυτικά προγράμματα σπουδών ελάχιστα προσφέρονται στην αξιοποίηση της σχολικής βιβλιοθήκης ώστε να την καταστήσουν «εργαστήρι άσκησης του μαθητή στην κριτική σκέψη που απαιτεί η σύγχρονη κοινωνία», όπως ευαγγελίζεται το πλαίσιο λειτουργίας.
Το μόνο θετικό που έγινε ήταν η επιμόρφωση, σε στοιχειώδη ζητήματα βιβλιοθηκονομίας, των εκπαιδευτικών που κλήθηκαν να στελεχώσουν τις σχολικές βιβλιοθήκες. Επιμόρφωση που σταδιακά έγινε ελλιπής και δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ για όσους τοποθετήθηκαν από το 2007 και μετά.
Συμπερασματικά, οι σχολικές βιβλιοθήκες αφέθηκαν να βουλιάξουν στο τέλμα που υπάρχει στο εξεταστικοκεντρικό εκπαιδευτικό σύστημα που επικρατεί στη χώρα μας εδώ και πάρα πολλά χρόνια παρά τις όποιες μεταρρυθμίσεις.
Κι όμως, εμείς οι εκπαιδευτικοί-υπεύθυνοι των σχολικών βιβλιοθηκών είμαστε εδώ, κρατάμε ζωντανό, μέσα σε δύσκολες συνθήκες, αυτό το πολύτιμο κύτταρο της εκπαιδευτικής διαδικασίας, αναζητάμε από μόνοι μας τρόπους βελτίωσης της δουλειάς μας και στη μεγάλη πλειοψηφία παράγουμε έργο σημαντικό.
Δυστυχώς, το έργο αυτό είναι ελάχιστα γνωστό. Και εμφανίζονται συχνά αρθρογράφοι, αλλά και φορείς και πολιτικά κόμματα, άλλοι κινούμενοι από προσωπικά συμφέροντα και άλλοι από κακή πληροφόρηση, να μιλούν κατά κανόνα απαξιωτικά για τις σχολικές βιβλιοθήκες. Συγχέουν την τύχη που επιφυλάσσει η Πολιτεία γι’ αυτές, με το έργο που γίνεται από την πλειοψηφία των εκπαιδευτικών-υπευθύνων των σχολικών βιβλιοθηκών, μέσα στις υπάρχουσες συνθήκες, με αγάπη και μεράκι για την εκπαίδευση, σε πείσμα των ελλείψεων και της ανεπάρκειας της Πολιτείας.
Ορισμένοι έφτασαν στο σημείο να μιλήσουν για «άδειες», «έρημες», «ανενεργές», «αραχνιασμένες» και «νεκρές» σχολικές βιβλιοθήκες.
Απαντούμε με το έργο μας που είναι πολύπλευρο και περιλαμβάνει :
• Ενημέρωση όλων των μαθητών, στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς, για τις υπηρεσίες και τον τρόπο χρήσης της σχολικής βιβλιοθήκης.
• Συνεργασία με τους καθηγητές που καταφέρνουν να ξεφύγουν από τις συμπληγάδες του αναλυτικού προγράμματος και να σχεδιάσουν μαθήματα μέσω των πηγών ή να αναθέσουν συνθετικές εργασίες στους μαθητές.
• Αφιερώματα σε συγγραφείς, ποιητές, ζωγράφους, λαογραφικά έθιμα και ιστορικά γεγονότα.
• Επισκέψεις λογοτεχνών και εικονογράφων σε συνεργασία με το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου.
• Εκδηλώσεις για τον επαγγελματικό προσανατολισμό, τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, το κάπνισμα, την κυκλοφοριακή αγωγή, την ανακύκλωση, τη φιλαναγνωσία, τον ρατσισμό, την ειρήνη κ.α.
• Εκθέσεις βιβλίων.
• Δημιουργία αναγνωστικών λεσχών για μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς.
• Εκδόσεις μαθητικών εφημερίδων.
• Επιδείξεις μουσειοσκευών σε συνεργασία με Μουσεία.
• Θεατρικές παραστάσεις.
• Μουσικές εκδηλώσεις.
• Δημιουργία ταινιών μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ.
• Διαγωνισμούς ζωγραφικής.
• Οργάνωση σκακιστικών αγώνων.
• Προγράμματα αγωγής υγείας, περιβάλλοντος κ.α.
• Συμμετοχή και διακρίσεις σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο σε προγράμματα εξ αποστάσεως εκπαίδευσης και e-twinning.
• Διοργάνωση ενημερωτικών και εκπαιδευτικών ημερίδων.
• Συνεργασίες με τους Δήμους και τις Νομαρχίες.
• Ενημέρωση γονέων για το ρόλο της σχολικής βιβλιοθήκης.
• Κατασκευή ιστοτόπων (web-sites) και ιστολογίων (blogs).
• Δημιουργία του Πανελλήνιου Φόρουμ Σχολικών Βιβλιοθηκών, ενός ηλεκτρονικού τόπου συνάντησης, προβληματισμού και ανταλλαγής απόψεων των υπευθύνων των σχολικών βιβλιοθηκών.

Αυτή είναι η αλήθεια για τις σχολικές βιβλιοθήκες, όπως τη βιώνουμε εμείς οι εκπαιδευτικοί που τις στελεχώνουμε. Και ζητάμε να ακουστεί η φωνή μας και να ενισχυθεί το έργο μας, τόσο οικονομικά όσο και θεσμικά. Παράλληλα θεωρούμε αναγκαία την επέκταση του θεσμού των βιβλιοθηκών στο σύνολο των σχολικών μονάδων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, για να ανταποκριθούμε ως κοινωνία στις απαιτήσεις των καιρών που επιβάλλουν τη καλλιέργεια της ικανότητας για έρευνα και συγκριτική μάθηση, καθώς και την εξοικείωση με τη δια βίου εκπαίδευση.

(Τα ονόματα όσων υπογράφουν το κείμενο είναι στη διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου)

Γιώργος Σεφέρης, 100 χρόνια από τη γέννησή του.

(από το ημερολόγιο της βιβλιοθήκης)
Σχολ. έτος 2000-2001

Οκτώβριος 2000, στο χώρο της βιβλιοθήκης.
Οι βιβλιοστάτες με λίγα βιβλία, τα πρώτα που μας ήρθαν τον Ιούνιο, να περιμένουν αυτά που είναι στα πόδια μας ακόμα, άλλα στα τραπέζια και άλλα σε κουτιά που μόλις έφτασαν... Τα τακτοποιούμε στα διαλείμματα με τη βοήθεια της "ομάδας βιβλιοθήκης", γύρω στα 30 παιδιά, όσα ήθελαν. Αξιοποιούνται και τα κενά τους, αλλά και οι ...ωριαίες αποβολές.
Και πνιγμένοι στα βιβλία, το αφιέρωμά μας στο Γιώργο Σεφέρη.
Οι μαθητές το παρακολούθησαν κατά τάξεις.
Αφού έμαθαν για τη ζωή και το έργο του ποιητή, άκουσαν τη φωνή του (από κασέτα), όπως και μελοποιημένα ποιήματά του, κρατώντας μία φωτοτυπία με τα κομμάτια που άκουγαν. Αποκόμματα εφημερίδων (με Σεφέρη) στους τοίχους και στα έπιπλα της βιβλιοθήκης.
Το αφιέρωμα συνεχίστηκε στις τάξεις, με το φιλόλογό τους, με ποιήματα από τα Νεοελληνικά κείμενα.
Ακόμα στο τέλος του σχολ. έτους το σχολείο, κατά τμήμα, επισκέφθηκε την έκθεση φωτογραφιών του Σεφέρη, στην "Αρμονία" (αίθουσα μουσικοφιλολογικού συλλόγου Καστοριάς). Την έκθεση-υλικό του ΜΙΕΤ (Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης-έφερε στην Καστοριά ο Σύνδεσμος Φιλολόγων (όπου ήμουν γραμματέας)
Ό,τι άκουσαν για τον ποιητή στη βιβλιοθήκη :

Γιώργος Σεφέρης (1900-1971)
Το πρωί της 21ης Σεπτεμβρίου 1971 ο κόσμος πληροφορήθηκε από τις εφημερίδες το τέλος της ήδη απελπισμένης πάλης του Γιώργου Σεφέρη με το θάνατο. Την επόμενη μέρα, ο λαός της Αθήνας και πλήθος άλλοι πολίτες από όλα τα σημεία του Ελληνισμού, συνόδεψαν πεζοί τον ποιητή τους ως τον τάφο του.
Οι περισσότεροι, νέοι, τραγουδούσαν :
Με τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος
πήραμε τη ζωή μας…
Γεννημένος στη Σμύρνη στα 1900 θα αισθανθεί την ανάταση του Ελληνισμού, θα ζήσει την πίστη και το όραμα της μεγάλης Ελλάδας ακούγοντας για το Βενιζέλο, για να σημειώσει αργότερα σ’ ένα κείμενό του : «Ήμουν δεκατεσσάρω χρονών τον Αύγουστο του 14, όταν εφύγαμε από την Σμύρνη. Είχα πολύ ζωντανό μέσα μου το συναίσθημα του τι θα πει σκλαβιά…»
Ήταν γιος του γνωστού καθηγητή του Πανεπιστημίου Στέλιου Σεφεριάδη. Στην Αθήνα εγκαταστάθηκε οικογενειακώς το 1914. Μετά από λαμπρές σπουδές εδώ και στο εξωτερικό ακολούθησε από το 1926 το διπλωματικό κλάδο. Διορίστηκε ακόλουθος στο υπουργείο εξωτερικών και υπηρέτησε διαδοχικά στο Λονδίνο και στην Κορυτσά. Μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τα γερμανικά στρατεύματα ακολούθησε την ελεύθερη ελληνική κυβέρνηση στην εξορία και υπηρέτησε στη Νότιο Αφρική και στο Κάϊρο.
Μετά την απελευθέρωση ανέλαβε από το 1945 ως το 1946 διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του Αντιβασιλέως Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως πρεσβευτής της Ελλάδας στην Άγκυρα, στο Λονδίνο, στη Βηρυτό και πάλι στο Λονδίνο, όπου έμεινε ως το 1961.
Στην ποίηση εμφανίστηκε το 1931 με την ποιητική συλλογή «Στροφή», που σήμαινε πραγματικά μια στροφή στη νεοελληνική ποίηση. Με τη «Στροφή» γεννήθηκε γενικά ο ελεύθερος δρόμος που θα πάρουν οι Ελύτης, Ρίτσος, Γκάτσος και όλοι οι νεότεροι.
Η συγγραφική προσωπικότητα δηλαδή του Σεφέρη άλλαξε απότομα και ριζικά το χαρακτήρα της ελληνικής ποίησης.
Μετά τη «Στροφή» ακολούθησαν οι υπόλοιπες ποιητικές συλλογές του : «Στέρνα», «Μυθιστόρημα», «Ημερολόγιο Καταστρώματος», «Κίχλη», «Τετράδιο Γυμνασμάτων», «Κύπρον ού μ’ εθέσπισεν…»
Διέπρεψε και ως δοκιμιογράφος. Οι κριτικές του μελέτες «Δοκιμές», «Διάλογος πάνω στην Ποίηση», «Ερωτόκριτος», αναδεικνύουν τη δημιουργική δύναμη του ποιητή, το κριτικό του πνεύμα και την οξεία παρατηρητικότητά του.
Ασχολήθηκε και με μεταφράσεις ξένων έργων του Βαλερύ και κυρίως του Έλιοτ («Έρημη Χώρα»). Επίσης μετέφρασε κείμενα από την Π. Διαθήκη. Έγραψε ταξιδιωτικές εντυπώσεις από τους λαξευτούς χριστιανικούς ναούς της Καππαδοκίας καθώς και ένα δοκίμιο για τους Δελφούς.
Διατυπώθηκε πολλές φορές ο ισχυρισμός πως ο Σεφέρης ακολούθησε κατά λάθος το διπλωματικό κλάδο. Ήταν λένε στη δουλειά του άριστος. Του έλειπε όμως το πάθος της καριέρας. Για κείνον που ήταν γεννημένος ποιητής, το παν ήταν η ποίηση. Οι στίχοι του αποτελούσαν για τον ίδιο, ένα είδος φυγής από τις μικρότητες των συναναστροφών της ημέρας. Κι εκεί πιστεύουμε βρίσκεται ο αληθινός Σεφέρης.
Το 1963 χάρισε στην Ελλάδα το Νόμπελ Λογοτεχνίας «για το αξιοσημείωτο λυρικό του έργο που εμπνέει μια βαθιά βιωμένη αίσθηση του ελληνικού πνευματικού χώρου» φέρνοντας την Ελλάδα στο παγκόσμιο προσκήνιο.
Ένα βιβλίο ακολούθησε το Νόμπελ, τα «Τρία κρυφά ποιήματα»
Το 1969 με τη «Δήλωσή» του παίρνει θέση εναντίον της χούντας.
Ακολουθούν το 1970 και 71 τα ποιήματά του «Γάτες» και «Επί Ασπαλάθων»
Και το 1971 πεθαίνει και η κηδεία του ήταν μια ευκαιρία να δείξουν οι Έλληνες την αντιπάθειά τους προς το καθεστώς και την αγάπη τους προς την ελευθερία και τη δημοκρατία.

Και κάτι αξιοσημείωτο που αφορά τη νεολαία:
Αυτό που παρατηρήθηκε στην κηδεία του Γιώργου Σεφέρη ήταν ότι δεν πρωτοστάτησε ο πνευματικός κόσμος, μα κυρίως οι νέοι της Ελλάδας, που με εκδηλώσεις αγάπης και βαθιάς αφοσίωσης συνόδεψαν τον ποιητή στην τελευταία του κατοικία. Γράφτηκε λοιπόν σε εφημερίδα στις 10 Οκτωβρίου του 1971 στην Κύπρο : «Έχουν λεχθεί πολλά για τη σύγχρονη νεολαία, για τον «κατήφορο» που έχουν πάρει σήμερα οι νέοι, για την αδιαφορία τους για τις πνευματικές αξίες. Όμως τούτη ακριβώς η παρουσία είναι μια μαρτυρία, μια αδιάψευστη μαρτυρία πως οι Έλληνες νέοι ξέρουν πάντα να εκτιμούν και να σέβονται τις αληθινές, τις μεγάλες πνευματικές αξίες, πως ξέρουν να τιμούν όσους κάνουν τη ζωή τους προσφορά, όσοι κληροδοτούν στο έθνος, πιστοί στο μεγάλο χρέος. Παράλληλα η νεολαία έδειξε πόσο χώρο κατέχει η ποίηση στη ζωή των ανθρώπων.

Μια πολύ ανθρώπινη πλευρά του ποιητή φαίνεται στην αλληλογραφία του με τη Μαριώ (1936-1940), που δημοσιεύθηκε το 1989 με τον τίτλο: «Σεφέρης και Μαριώ: ο Μεγάλος Έρωτας!»

Τι είπαν για το Σεφέρη όταν έφυγε…

Οδυσσέας Ελύτης
«Κανείς άλλος δεν στάθηκε τόσο ικανός ν’ ανιχνεύσει, να βρει και να κινήσει τα νήματα της ζωντανής ελληνικής παράδοσης όσο αυτός… Καλλιέργησε το αίσθημα της ευθύνης και κράτησε ψηλά τη σημαία της ελεύθερης συνείδησης, που τόσο την έχουν ανάγκη, σήμερα προπάντων, οι νέοι».

Γιάννης Ρίτσος
«Αυτή την ώρα, τα λόγια μου φαίνονται μικρά για το ανάστημα του ποιητή, μικρά για τη λύπη και την περηφάνια που μας γεμίζει το έργο του και το ήθος του. Εδώ και πολλά χρόνια, σε κρίσιμες στιγμές της ελληνικής ιστορίας, ο ποιητής έσμιξε ποίηση και ελευθερία, αισθητική και ηθική, σε μια γνήσια και φυσική ενότητα, αφήνοντας μιάν υψηλή, παραδειγματική κληρονομιά σ’ ολόκληρο τον ελληνικό πολιτισμό. Ακόμα μια φορά «σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα».

Αντώνης Σαμαράκης
«Ποιος Έλληνας και ποιος αληθινά ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να μη νιώσει βαθιά οδύνη; Αν ο Γιώργος Σεφέρης πέρασε τώρα στη δικαιοδοσία της Σιωπής, όμως η φωνή του είναι και θα είναι πάντα μέσα μας».

Κων/νος Καραμανλής
«Παρακαλώ βεβαιωθείτε ότι με ελύπησε βαθύτατα ο θάνατος του συζύγου σας. Είχα την αγαθήν τύχην να συνεργαστώ επί μακρόν μαζί του και να εκτιμήσω τας αρετάς του. Ο Σεφέρης ετίμησε την Ελλάδα ως διανοούμενος και την υπηρέτησε ως διπλωμάτης».


Σεφέρης και Κύπρος
Στενούς δεσμούς είχε ο Γιώργος Σεφέρης με την Κύπρο που αγάπησε ιδιαίτερα, που την τραγούδησε με μια φωνή γλυκύτερη από τα’ «αηδόνια που δε σ’ αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες» και αισθάνθηκε βαθύτατα την ιστορική της μοίρα.
Την επισκεπτόταν συχνά.

Τι είπε ο ποιητής στην απονομή του Νόμπελ:
«Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται… Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά. Κανόνας της είναι η δικαιοσύνη… Πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα – και τι θα γινόμασταν αν η πνοή λιγόστευε;
Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται».